स्वागतम

या. बघा.. वाचा... आनंद घ्या

Friday, December 13, 2013

निरागस अशी ... " ती "..( भाग पहिला )


" ती "… निरागस चेहऱ्याची, निखळ हसणारी…आयुष्यात  कधी आली, कधी गेली नाही समजलं मला. वाऱ्याच्या लाटेवर स्वार होऊन आली, माझं दुर्गंधमय आयुष्य सुगंधित करून, प्रकाशाच्या वेगाने निघून गेली. जाताना माझ्या नजरेला मिळवलेली नजर मी आणखी विसरू शकलेलो नाही. होतेच तिचे असे मादक डोळे. तिच्या सोबत घालवलेले दिवस, तिने ठेवलेल्या आठवणी मनात सारख्या घुसमटत असतात. तेच मला तिचे स्पर्शमय सुख विलग अवस्थेत सुद्धा देतात.


त्यावेळेस माझं पदवी च शिक्षण पुर्ण झालं होत, परीक्षेचा निकाल लागण्यास दीड महिन्याचा अवधी लागणार होता. म्हणुन मिळालेल्या वेळेत सरावासाठी क्लास लावण्याचे मी ठरवले व तो लावलाही. दोन दिवसांनी क्लास सुरू होणार होता, चार पाच तास तरी तेथे बसावे लागणार होते, त्यामुळे माझी आवडती दुपारची झोपही मला घेता येणार नव्हती, म्हणून मिळालेले दोन दिवस मी शांत झोपेत घालवले.

असे झोपून झोपून किती दिवस मी झोपणार होतो शेवटी क्लास ला जायचा दिवस उजाडलाच… या आगोदर मी बरेच क्लास केले होते, त्यामुळे पहिल्या दिवसाची भीती वगैरे काही वाटत नव्हते… पण मनात कुतूहल नक्कीच होते, कारण नवीन व्यक्ती, नवीन सोबती …

नियमाप्रमाणे पहिल्या दिवशी सगळ्यांच्या ओळखीचा कार्यक्रम झाला… मी जर इकडे तिकडे बघितले तर माझ्या लक्षात आले, क्लास मद्धे एकूण तीस जण होते… एकवीस मुली व नऊ मुले… सुट्ट्यात बहुतेक मुले मज्जा करतात, क्लास च्या भानगडीत कोणी पडत नाही… हे मला मुलांच्या संखेवरूनच समजले. जसे दिवस जात होते तेव्हा आणखी बरेच काही समजले की येणाऱ्या मुलांपैकी चार ते पाच जण फक्त घरच्यांनी आग्रह केला म्हणून येथे येऊन त्यांच्यावर कृपा करत होते. येऊन जाऊन आम्ही तिघे फक्त मनापासून लक्ष देत होतो. नाहीतर बाकीच्यांचे चाललेलेच होते, " हिचे बॉल किती छान आहेत तर तिची पुच्ची किती भारी आहे ". शेवटी हे वयच असं असतं, पण लक्ष देऊन फावल्या वेळात असे केले तर ठीक नाहीतर कधीतरी डोक्याला हात लावण्याची वेळ येते.

मी सुरुवातीपासूनच मुलींपासून एक हात लांब राहायचो… वाटायचं जेव्हा मिळेल मनासारखी नोकरी, मग मन भरेपर्यंत फिरवूया छोकरी… आणि आमच्या तिघांचीही मते सारखीच होती, त्याचा परिणाम आमचं खूप पटण्यात झाला.

दोन तीन दिवसात सरांनी रोल नंबर दिले व त्याप्रमाणेच कॉप्युटर वर बसण्यास सांगितले. माझ्या दोन्ही पण बाजूला मुली आल्या… आम्ही तिघेही बाजूला फेकले गेलो, एकमेकांपासून दूर बसलो गेलो. लागलीच आम्ही तिघांनी मिळून सरांना जवळ बसविण्याची विनंती केली तेव्हा ते जे काही म्हणाले ते ऐकून मला काय बोलायचे तेच समजेना. ते माझ्याकडे पाहून म्हणाले " बेट्या, तुझ्या तर दोन्ही बाजूला अप्सरा आल्या आहेत, आणि तुला नको तर कसे म्हणवते ". मग त्यानंतर आम्ही आहे तेथे तसेच बसलो.

ते दोघे बरोबर होते तेव्हा जर चेष्टा मस्करी चालायची त्यामुळे लक्ष जर कमीच लागायचे पण अशी अनोळखी ब्याद शेजारी बसल्यावर काय बोलणार. पण लक्ष मात्र संपूर्ण लागायचे… शेवटी होते ते चांगल्यासाठीच होते.

माझं मुलींकडे जास्त लक्ष नसायचे पण सरांनी अप्सरा आहेत असे म्हटल्यामुळे शेजारच्या मुलीकडे अधून मधून लक्ष जायचे. त्यावेळेस लक्षात आले माझ्या उजव्या हाताची जी मुलगी होती ती गोरीपान, चकचकीत, नितळ बांध्याची होती. एकदा पाहिलं की बघत रहावेसे वाटायचं. कधी नाहीत ते माझ्या मनात प्रणयाचे विचार स्वतःच हक्काचे घर करू लागले होते, तरी मी बराच कंट्रोल करायचो, पण कधी कधी भिडलेली नजर खाली करू वाटत नसायची… शेवटी हे वयचं असं असतं…

ती माझ्याकडे बघते का नाही हि गोष्ट मला नाही कधीच समजली… मुलींच्या मनातील गोष्ट महान साधू सुद्धा सांगू शकणार नाही हेच खरं.

एक एक दिवस जात होते, क्लास सुरु होऊन चौदा दिवस झाले असतील तशी विद्यार्थी संख्या कमी कमी होत होती. नियमित पणा फक्त काहीच जण पाळत होते. आम्ही तिघेही न चुकवता रोज यायचो, ती शेजारची गोरीपान मुलगी पण रोज दिसायची. त्यावरून ती हुशार असल्याचं एव्हाना माझ्या लक्षात आलं.

एके दिवशी मी वहीत बघत एकाग्रपणे वाचत होतो, तेथील काही मला कॉप्युटर वर लिहू वाटले म्हणून मी खाली बघतच माउस शोधू लागलो, तो सापडेना म्हणून बराच इकडे तिकडे हात फिरवला… पण अचानकच हाताला वेगळे काहीतरी गरम गरम लागले, वर बघतोय तर काय बाईसाहेबांच्या हस्त नक्षत्रावर आमचा कर टेकला होता. माझ्या लक्षात येताच झटकन मी हात मागे घेतला व तिच्याकडे अपराधीपणाने बघू लागलो. मनात काही नसताना असं काही होईल हे मला कधीच वाटलं नव्हतं, छातीची धड धड हळू हळू वाढू लागली होती. ही बया काय बोलते कि काय याचीच भीती वाटत होती. आपल्याकडून चूक झाली म्हटल्यावर माफी मागावी व प्रकरण मिटवावे ह्या उद्देशाने मी तिला म्हणालो,

" सॉरी, मी खाली बघत वर लक्ष न देता हात माऊस शोधण्यासाठी इकडे तिकडे फिरवला. तो सापडला नाही म्हणून हात जरा पलीकडे नेला तर तो चुकून तुझ्या हातावर विसावला. हे सर्व चुकून झालं असं करायचं माझ्या मनातही नव्हतं, पण तरीही ते घडलं. यापुढे माऊस वर बघूनच घेत जाईन … "

" तू इतरांपेक्षा शांत असतोस, क्लासला ही नियमित असतोस, म्हणजेच तू सिन्सियर आहेस. तू अशा गोष्टी नक्कीच मुद्दाम करणार नाहीस, हे मलाही पटतंय. पुढच्या वेळेस व्यवस्थित लक्ष दे… त्यात माफी मागण्या सारखं आणि तीही इतकी भीत भीत… काही विशेष नाही … "

असं म्हणून ती खुदकन हसली…… दिल खुलास हसली …

तिचं ते हसणं पाहून जे मला आगोदरच कसं कसं होत होतं ना ते … तिचं रूप नजरेत उतरून जास्तच होऊ लागलं … त्या दिवशी क्लास सुटेपर्यंत मी तिच्याकडे चोरून चोरून पाहत होतो… खरंच काय रूप होतं ते …

परत जाताना, घरी गेल्यानंतर ही मी तिच्याच धुंदीत होतो. मी सहसा कोणत्या मुलीला मनात आणून बुल्ला कधी चोळत नाही पण त्या दिवशी मला खूप इच्छा झाली. त्यासरशी मी लागलीच बाथरूम कडे जाण्यास निघालो, पण नंतर वाटले तिथे थोड्या जागेत व्यवस्थित बुल्ला हलवता येणार नाही… मग काय माझ्याच रूम मद्धे पूर्ण आनंदात बुल्ला हलवण्याचा निर्णय मी घेतला व लगेच सगळे कपडे काढून फक्त चड्डीवर उभा राहिलो…

शेजारीच कॉट होता, लगेच मी त्यावर पोटावर उताणा पडलो. बुल्ला बरोबर दोन्ही पायाच्या मध्ये येऊ दिला, दोन्ही हात बाजूला केले व मनात तिची प्रतिमा रेखाटू लागलो. पाहिलेले ते तिचे गोल गरगरीत बॉल, ती नितळ कंबर मिटलेल्या डोळ्यासमोर आणली. त्यासरशी माझा बुल्ला आपला आकार वाढवू लागला, मी लगेच त्याला कॉट वर घासू लागलो.

ती माझ्या खाली झोपली आहे असं मी समजत होतो. तिची पप्पी घेत आहे असं समजून मी कॉट चीच पप्पी घेतली. तिच्या कंबरेवरून हात फिरवत तिच्या चड्डी जवळ आणला, त्याला थोडं इकडे तिकडे फिरवल्या नंतर चड्डी अलगद खाली घेतली. तिचा तो अवयव … भरदार नाजूक पुच्ची … बघितल्या नंतर मात्र मी स्वतःला कंट्रोल करू शकलो नाही. बुल्ल्याच्या खाली पुच्ची आहे असं समजून जोरात धक्के द्यायला सुरुवात केली. तीन चार धक्क्या नंतर पाणी गळण्याची चाहूल लागली होती तरीपण धक्के देणे काही कमी केले नाही. त्याचा व्हायचा तो परिणाम झाला, सगळे पांढरे पाणी चड्डीत पडले, तरीपण बुल्ल्याला कॉट वर दाबणे मी कमी केले नाही. हस्त मैथुनाचा खरा आनंद मी आज घेतला होत… काय सुख मिळालं म्हणून सांगू , अगदी सगळा ताण पळून गेला, सगळं शरीर मोकळं झालं … कारण पूर्ण अंग घामाने डब डबले होते ना …

अर्धा तास मी तसाच पडून होतो, जेव्हा हात पाय धुवायची आठवण झाली, मी लागलीच बाथरूम कडे मार्ग क्रमण केले. सर्व आवरून येऊन अभ्यासाला बसलो… आता मात्र तिची कसलीच आठवण आली नाही, मन लावून अभ्यास झाला मात्र उद्याची चाहूल नक्कीच लागली होती…


दुसऱ्या दिवशी मी नेहमीप्रमाणे रोजच्या वेळेला क्लास ला गेलो, गेल्या गेल्या माझी नजर तिची आकृती शोधत होती, पण ती कोठेच दिसली नाही कारण ती आणखी आलीच नव्हती. मग मी तसाच माझ्या ठरलेल्या जागेवर जाऊन बसलो, पण नजर मात्र दरवाज्यातून येणाऱ्या प्रत्येकाकडे होती. तिची चाहूल खूप जोराची लागली होती. काल तिचे शरीर बघून मुठ मारली होती, आज तिचे शरीर आणखी बारकाईने बघण्याची इच्छा होती. येणारी प्रत्येक मुलगी मी आज पहिल्यांदा अगदी बारकाईने बघत होतो, आणि आज मला कळून चुकले की कसले कसले माल आपण इतक्या दिवस बघायचे सोडले होते. खरचं आज मला खूप पश्चात्ताप होत होता. अभ्यास करूनही या सर्व गोष्टी आपल्याला करता येतात, पण मी इतके दिवस फुकट घालवले होते.

असा विचार करत असतानाच समोर तिचं शरीर येताना दिसलं. ती आणि तिची मैत्रीण एकमेकांकडे बघत, बोलत येत होत्या. त्यामुळे तिच्याकडे एकटक बघितले तरी त्यात काही धोका नव्हता आणि तो जरी असता तरी तो पत्करण्यास मी तयार होतो. त्यासाठी कारण एकच… तिची लागलेली ओढ…

आज तिनं फिट्ट असा पंजाबी ड्रेस घातला होता, स्कर्ट अगदी कंबरेच्या थोडासा खाली येत होता. तिनं बॉल वगैरे ओढणीने व्यवस्थित झाकून घेतले होते त्यामुळे काहीतरी दिसण्याची सुतराम शक्यता नव्हती. पण तिच्या आकृती वरून तिच्या अवयवांचा आकार कसा असेल हा अंदाज मी नक्कीच करू शकत होतो. ती चालत असताना हलणाऱ्या तिच्या दोन मांड्या व त्यामुळे मटक मटक इकडे तिकडे होणारी तिची नाजूक कोरीव पुच्ची… जितका जास्त तिच्याकडे बघू तितके जास्तच बघावे वाटत होते. ती जशी जवळ येत होती तसे मी नाविलाजाने वहीत तोंड खुपसले.

तेव्हाच कडक झालेला बुल्ला माझ्या लक्षात आला, इतका वेळ त्याच्याकडे होतेच माझे लक्ष कोठे. पण मी क्लास मद्धे होतो, घरी नव्हे. म्हणून मी त्याला शांत करण्याचा प्रयत्न करत होतो, तर तो माझ्या हस्त स्पर्शाने जास्तच उठत होता. कदाचित त्यालाही वाटले असेल… मी हात त्याला हलवायला जवळ नेतो काय… बिच्चारा बुल्ला

मी वही मांडीवर ठेऊन वाचत होतो म्हणून त्याच्या हालचाली माझ्याशिवाय कोणाला कळत नव्हत्या ही माझ्यासाठी चांगली गोष्ट होती. हा विचार मी करत असतानाच ती येऊन माझ्या शेजारच्या तिच्या खुर्ची वर बसू लागली, तशी माझी नजरही तिकडेच वळली. ती टेकवत असलेले मऊशार लुसलुशीत असे गांडीचे गोळे बघून तर बुल्ल्याला चेव चं आला. फक्त कडक झालेला तो आता तर उड्या मारू लागला. आता मात्र माझी पुरती गाळण उडाली, त्याला आवरण्यासाठी कोणती भाषा वापरावी याचाच विचार करत असताना मला कोणीतरी बोलावत असल्या सारखे वाटले तसे मी वर पाहतो तर काय तीच काहीतरी विचारत होती.

" अरे तू कालचा प्रोग्राम घरी सोडवून बघितलास काय रे… अरे बघ ना इथे समजल्या सारखा वाटला पण घरी खरं सत्य उमजलं "

मला आगोदर काय बोलावे ते समजेना, कारण माझ्या मनात रासलीला चालली होती. चुकून काही तसला शब्द तोंडातून बाहेर पडला तर आहे तेवढ्या इज्जतीचा फालुदा झाला असता. सर्वकाही कंट्रोल करून बोलायला गेलो तर … त.त … प.प … व्हायला लागले.

बऱ्याच प्रयत्नाने मी म्हणालो,

" हो समजला आहे आणि तो फार काही अवघड नाही "

" मला आता सांगशील का समजावून "

" हो नक्कीच "

असे म्हणत मी खालची वही स्टाईलने उचलू लागलो … तशी मी उचललीही … पण तेवढ्यात उठलेला बुल्ला लक्षात आला. म्हणून मी खाली बघितले तर सर्वकाही आलबेल दिसले म्हणून मी जरा शांत झालो.

तिला प्रोग्राम खूप चांगल्या पद्धतीने समजून सांगितला…. आणि क्लास सुटल्यावर घरी निघून आलो…