स्वागतम

या. बघा.. वाचा... आनंद घ्या

Saturday, February 8, 2014

निरागस अशी..." ती " ( भाग दुसरा )


रोज तिची थोडीफार आठवण यायची, पण आज मी तिला अशा नजरेने व अशा अशा ठिकाणी बघितले होते की क्लास पासून घरी येईपर्यंत मनात अगदी शंभर टक्के तिचे विचार घोळत होते. आल्या आल्या दप्तर कॉटवर फेकले, आणि कॉटकडे लक्ष गेल्या गेल्या कालची मज्जा आठवली. मग मी पटकन पँट व शर्ट काढले, चड्डीच्या आत मधून बुल्ला ताठ होऊ लागला होता. मी पटकन चड्डी खाली ओढली व उताणा जाऊन कॉट वर पडलो.

काल मुठ मारताना तिच्या आकाराचा काही अंदाज नव्हता पण आज तिची चीर मी अगदी व्यवस्थित बघितली होती आणि डोळे झाकताच सर्व चित्र समोर आले. मग काय कालपेक्षा जास्त आज मला जोर चढला, जोर जोरात कॉटला धक्के देणे सुरू होते. मन, शरीर इतके उत्तेजित झाले होते की आज कालच्यापेक्षा लवकरच गळाले. त्यामुळे जास्त आनंद घ्यायचा चान्स आज गेला.

त्या दिवशी संध्याकाळपासून दुसरया दिवशीच्या क्लासची ओढ लागली. मनात सारखे वाटायचे, तिला कधी एकदा बघेन व बोलेन. मी रात्रीचे जेवण करून झोपायला गेलो… का कुणास ठाऊक आज लवकर लागणारी झोप पळून गेली होती …. झोपेची जागा तिच्या आठवणीने घेतली. मनात सारखे वाटत होते, आज ती आपल्याला स्वतः हून कशी बोलली. वर्गात बाकीची पण मुले होतीच की, मग मलाच तिने प्रोग्राम कसा विचारला…  पाठीमागे काय कारण असेल…

ती अशी माझ्या जवळ असल्यासारखी वाटत होती… ती माझ्याकडे  बघून गोड हसत असल्यासारखी वाटत होती… गोड हसून हातवारे करत खुणावत असल्यासारखी वाटत होती… मला काय झाले हेच समजत नव्हते… मला वेड लागले होते… ते पण प्रेमाचे …


    "  तु नेहमीच माझ्याजवळ असतेस ,
            जेव्हा नसतेस, तरीही जवळच भासतेस ।

       तु नेहमीच समोर दिसतेस,
           शांत बघत गोड हसतेस  ।

       तु नेहमीच मनात वसतेस,
           डोळ्यात बघत पटकन लाजतेस ।

       तु नेहमी माझ्यातच असतेस….


कारण तु आणि मी म्हणजे एक जीव दोन शरीरं "


बसं असंच काहीतरी पुट पुटत माझा डोळा कधी लागला ते मलाच समजले नाही. जेव्हा जाग आली, सकाळ झाली होती. घड्याळात बघितले तर उठायला रोजच्या पेक्षा आज जास्त उशीर लागला होता.

दुपारची क्लासची वेळ झाली होती, मी लागलीच तिकडे निघालो. का कोणास ठाऊक आज रोजच्या पेक्षा जास्त धड धडत होते. आत जाताना तर जास्तच बेकार अवस्था झाली, ती समोर असेल असं वाटत होतं म्हणून. आत बघितले, ती कोठेच दिसली नाही. मी तसाच माझ्या ठरलेल्या जागेवर जाऊन बसलो, पण लक्ष मात्र दरवाज्याकडे होते.

मला एकदम जास्त धड धडायला लागले म्हणून मी वर बघितले, ती समोरच होती… वाढलेली धड धड ती येण्याची चाहूल होती का… असे म्हणतात, प्रेम वीरांची हृदयाची धडकन पण सारखी असते… मग मला प्रेम झाले होते का… असे अनेक प्रश्न डोक्यात येत होते…

मी स्वतःच्या अस्थिरतेवर मनापासून ताबा मिळवण्याचा प्रयत्न करत होतो पण ती अशी शेजारच्या खुर्ची वर येऊन बसल्यावर त्या मनापासून केलेल्या प्रयत्नावर सगळे पाणी पडत होते.

थोड्या वेळाने सर वर्गात आले, त्यांच्या शिकवण्याकडे लक्ष देण्यात गुंतलेल्या मनामुळे ती अस्थिरता जर कमी झाली. कदाचित निम्मा तास झाला असेल तेव्हा सरांनी प्रोग्रामची उजळणी करण्यासाठी गट पाडण्याचे घोषित केले.

त्या वेळेस वर्गातील एकूण विद्यार्थी संख्या एकोणीस होती. सरांनी चार चारचे गट करण्यास सुरुवात केली. अगदी पहिल्या मुलापासून गट पाडणे सुरू होते. जसे जसे गट पडू लागले तशी माझी उत्सुकता जास्तच ताणली जाऊ लागली, आपण कोठे येतो याची ओढ लागली होती. माझ्या शेजारच्या मुलापर्यंत चार गट पूर्ण झाले, सोळा विद्यार्थी संख्या संपली. शेवटी फक्त आम्ही  तिघेच राहिलो..... ती … मी … व तिची मैत्रीण